pulchritudo (pulcr), -inis,
subs. f. I —Sent. próprio: 1) Beleza (Cíc. Flac. 62).II — Sent. moral: 2) Beleza, excelência(Cíc. De Or. 3, 71); pulchritudo virtutis(Cíc. Of. 2, 37) «a beleza da virtude»
Página 820 do dicionário impresso