libet (lubet), -ere, -buit ou -bitum est,
v.impes, e intr. Ter vontade de, agradar achar bem (Cic. Tusc. 5, 45); (Cic. Fam16, 20); (Cic. Br. 248); id quod mihi maxime libet (Cic. Fam 1, 8, 3) «o quo mais me agrada». Obs.: Constroi-se com nom. de um pron. rei. ou dem., ou com inf.
Página 562 do dicionário impresso