accuso, -as, -are, -avi, -atum,
V. tr. I - Sent. proprio: 1) Acusar: me tibi excuso in eo ipso in quo te accuso (Cic. Q. Fr.2, 21) «excuso-me naquilo mesmo em que te acuso». Dai, na lingua juridica: 2) Acusar em justiça, intentar uma acusaçao (Cic. Clu. 108). II - Expressoes diversas: 3) accusare ambitus (Cic. Clu. 114) « intentar urna acusaçao de cabala eleitoral». 4) accusare pecuniae captae (T. Liv. 38, 51, 2) «intentar uma acusaçao de venalidade». 5) De pecuniis repetundis (Cic. Clu. 114) «acusar de concussao». 6) accusare aliquem capitis (Cic. Fin. 2, 27) «intentar a alguem uma acusaçao capital». Obs.: Constroi-se com gen. de crime (nº. 3 e . 4), abl. com prep. de (nº 5), com oraçao infinitiva (Tac. An. 14, 18), etc.
Página 22 do dicionário impresso