Voltar à busca de verbetes

2. dico, -is, -ere, dixi, dictum,

v. tr. I - Sent. proprio: 1) Dizer (com um carater solene e tecnico, pois que se trata de um vocabulo da lingua religiosa e juridica), afirmar, expor, pronunciar,falar em tom solene e amea?ador (Cic.Fin. 2, 85); (Cic. De Or. 3, 213); (Cic.Fam. 3, 8, 5); (Cic. Dom. 70). II ?Outros sentidos: 2) Criar, eleger, nomear:consules dicere (T. Liv. 26, 22, 9)?nomear os consules?. 3) Chamar, denominar,designar (Cic. Ac. 1, 17). 4)Cantar, celebrar (Hor. O. 1, 21, 1). 5)Fixar, determinar, regular (Ces. B.Gal. 1, 41, 4); (Ces. B. Gal. 1, 42, 3).6) Advertir, notificar, avisar (Cic. Ajrch.8). 7) Por enfraquecimento de sentido:falar, dizer (Cic. Or. 153); (Cic.Cael. 28). Obs.: Constroi-se com acus.;com acus. e inf.; com dat. Na passiva impess. constroi-se com nom. e inf.Formas arcaicas: imper. dice (Plaut.Capt. 359); subj. dixis (Plaut. Aul.744); inf. dicier (Plaut. Cist. 83).

Página 306 do dicionário impresso
Voltar à busca de verbetes